Yarın veda edecekmişçesine bugünü yaşayan insanlara...

Dünya batıdan doğuya dönmekte idi..

Bir anda bir adam fark etti ki aslında dünya doğudan batıya dönüyordu

Başka bir adam başka bir şehirde dünyanın aslında dönme-mekte olduğunu iddia ediyordu..

Sonra karar verdiler

Birlikte son vereceklerdi bu bilinmeze

Cevap arayacaklardı akıllarına gelip durmakta olan sorulara

Mantık arayacaklardı..

Yaşanmışlıklar vardı

Başka şehirlerde, başka insanlarla, başka açılarda

Alınan kararlar, verilen sözler vardı

Acısıyla tatlısıyla bambaşka hayatlar vardı

Bir araya gelip dünyanın nereye dönmekte olduğunu sorgulamaya kalkıştıklarında

Bir türlü bulamadılar cevabını

Bir cevap var mıydı?

Belki de vardı..

Hayatı göreceli yaşayan insanlarız çoğunlukta..

Okyanusun dibinde birer kum tanesi derler bizler için

Doğrudur

Milyonlarca kalp her gün çarpmakta iken

Biz kendimizi ne çok önemsemekteyiz

Ya da önemseme-memiz gereken onca şeye

Ne türlü anlamlar yüklemekteyiz?

Biz sorular sorarken cevaplar bulamazken

Birileri biliyor mu gerçekleri diye düşünmekteyiz..

Benim aklımda onca soru var cevap bekleyen..

Örneğin yaşamın başı var ama son dediğin yeni bir başlangıç mıdır yoksa bir veda mıdır yalnızca?

Biz mi büyütmekteyiz beyinlerimizde?

Veda ise

Boşuna mı böylesine önemsemekteyiz kendimizi ve başkalarını?

Yok olup gidilecek günün birinde diye…

Ya da aşk var mı?

Yoksa kalp keşfedemedikleri için mi atıp durmakta?

Sonra sıkılmakta…

Sıkılınca çekip gidemeyen insanlar

Vefa duyguları vicdanlarını kurcalamakta olduğu için mi daha iyi olmakta?

Yoksa daha mı kötü ?

Hırs var mı?

Başarı?

Bir şeyi elde etmek uğruna çalışıp didinmek sonrasında elde etmek yetiyor mu?

Yoksa hep daha fazlası mı geliyor akıllarımıza?

İnsanoğlu doyumsuz..

Şüphesiz hep daha fazlası geliyor..

Sonra hayallerimiz var her daim

Düşünüyorum da seksen yaşında bir dedenin de hayalleri var

On yaşında bir çocuğun da

Ruh denilen şey yaşlanmıyor demek ki

Yaşlanan yalnızca bedenlerimiz

Eskiyen yalnızca tenimiz

On yaşında bir kız çocuğu seksen yaşında bir dedeyle sohbet edebiliyorsa sıkılmadan

Ya da seksen yaşında bir dede on yaşında bir kız çocuğuna hayallerini anlatabiliyorsa

Biz değiliz eskiyen

İnsanoğlu yaşlanmıyor

Yıpranmıyor

Öğreniyor yalnızca

Güçleniyor

Sonra bir gün geliyor

Ölüp gidiyor

Ölümden sonra hayat var mı?

Belki de var

Kim bilir

Yaşayıp göreceğiz

Yaşlanıp göreceğiz..

Düşünüyorum da

Çok da önemsememek gerek hayatı

Çok fazla anlamlar yüklememek gerek

Kırmamak gerek sevdiklerimizi

Sahip olmayı bilmek ve istemek gerek

Çünkü hayat çok kısa

Ve çünkü bilemeyiz bizi nelerin beklediğini

O sebeple sevdiklerimizi mutlu etmek gerek

Çünkü en büyük mutluluktur

Sevdiklerini güldürebilmek

Ve en büyük hazdır

Yaşamaktan sevdiklerinle keyif alabilmek…

Herkese sevdikleriyle yaşlanacağı kocaman mutluluklar diliyorum

Baharın yerini kışa bırakmakta olduğu

Bu günlerde

Sevdiklerinize yarın kaybedecekmiş korkusuyla değer vermekte olduğunuz

Ve cesur cümleler kurduğunuz

Yarın veda edecekmiş gibi yaşamakta olduğunuz

Mutlu günler diliyorum..

Mutlu geceler İstanbul’a :)

Anne..

Sana hiçbir şey vermedim ki..

Ne isteyebilirim dedi çocuk

Henüz doğmamıştı..

Henüz hiçbir şey  vermemişti

Hiçbir şey almamıştı..

Sonra sana gözlerim kapalı geldim dedi

Gözlerimi açtığımda ilk seni gördüm

İlk senin sesini duydum dedi

İlk konuştuğumda anne dedim

Demeye çalıştım ya da

İlk yürüdüğümde

Tam da düşecekken sen tuttun ellerimi dedi

Sana henüz hala hiçbir şey vermemiştim..

İlk okula gittiğimde ağladım

Sen geldin ve ellerimi tuttun gözlerime baktın

Yanındayım dedin

İlk korktuğumda karanlıktan

Sen yaktın ışıkları

Ben uyuyuncaya dek kapatmadın..

Hasta olduğumda başucumda bekledin

Ben ne hissediyorsam

Daha fazlasını hissettin

Bunu anladım

Çünkü büyüdüm..

Ve yine hasta oldum

Ama artık ben ne hissediyorsam aynısını hissedecek biri yoktu yanımda

İlk çaresizliği belki de o zaman anladım..

İlk aşkımı sana anlattım dedi

Sen henüz erken dedin endişeli bakan gözlerle

Henüz hala çocuktum senin gözünde

İlk yalnız kaldığımda defalarca aradın

Sesimdeki titreyen tınıları anladın belki de

Ben her ne kadar anlamaman için elimden geleni yapmış olsam da

Sonra dünya değişti

Ben büyüdüm

Uyudum uyandım düştüm defalarca

Yara aldım

Bir kısmını paylaştım seninle

Bir kısmını paylaşmadım yine sen üzülme diye

Sen hep hissettin

Değişen bir şey olmadı

Ben ne hissediyorsam sen de uzaklarda bir yerlerde daha fazlasını hissettin yüreğinde

Bir parçası olmak böyle bir şey sanırım

İçinde olmak

Renkleri tamamlamak

Sonra daha da büyüdüm

Kocaman oldum

Artık korkularımla yüzleşebilecek ve kendi ağrılarımı dindirebilecek kadar gerçek

Olabildim mi?

Senin kadar güçlü

Senin kadar korumacı

Senin kadar sakin

Ve senin kadar gerçek?

Anne olmak

Dünyadaki en yüce değermiş meğer

Bunu her ağladığımda seni yanı başımda bulamadığımda anladım

Anne olmak

Seni herkesten daha gerçek seven bir varlığın gücünü hissetmek

Sen sinirlendiğinde sesini çıkarmadan seni dinleyebilecek kadar sabırlı olabilmek

İstiyorum dediğinde

Ne pahasına olursa olsun

Verebilecek kadar zengin olabilmek demekmiş..

Anladım..

Şanslı insanların gerçek ve korkusuz yürekleri olan anneleri olur bu hayatta

Ve şanslı insanlar anne olur

Gerçek olanlarsa

Yaşatır kendi değerlerini

Dünyaya armağan ettikleri tohumlarda

Sonra çocuk anne olur

Sonra çocuk baba olur

Korkmaz kaybetmekten

Çünkü en değerli şeydir dünyaya bıraktığın parça

Ne pahasına olursa olsun korumakta olduğun

Gerçek kaybetme korkusunu onu kaybetmekten korktuğunda anladığın..

Bir hikaye anlattı annem ben çocukken..

O zaman anlamamıştım

Şimdi anlıyorum

Anne olunca anlarsın demişti

Anne olmadım

Ama biliyorum

Yalnız kalınca aklıma gelip duran eski günlerin en değerli parçası anne ymiş

Anladım

Kim bilir belki de daha fazlasıdır

Henüz anlamadım..

Anneler değerli

Anneler şeffaf

Onları kırmaksa

Daha sonrasında taşıyamayacağın kadar büyük bir yük aslında

Sevgi korkuların ötesinde

Bir annenin yüreğinde

Ve en yüce

Sadece sonsuz teşekkürler

Dünyada gerçekten anne olabilmiş tüm yüreklere….

Sade kahve

Tam on dakika sonra gece olacaksa hayat

Ve günlerden artık Cuma olmayacaksa

Ve rakı sofrası artık yerini uykuya bırakacaksa

Yarın nerede kahvaltı yapacağını düşünmeye başladıysan

Yarın nerede bisiklet süreceğini

Ellerini bırakıp özgürce tekerlerin üzerinde sahil keyfi yapacağını

Düşünmekteysen

Bugün artık bitmiş demektir

Ve bugün artık bir daha asla geri gelmeyecektir

Anlar olur hayatta

Hatta hayat her yeni gün yepyeni anları sunmakta olan

Geleceğin olduğu

Geçmişin olmadığı

Çünkü hiçbir zamanı geriye döndüremeyeceğin

Bir sade kahvenin gece olduğu

Rakı sonrası meze olduğu

Yalnızca birkaç uzun yıldan ibaret…

Hayat yalnızca birkaç yeni umuttan ibaret..

Yüzler olur

Kendi yüzünü görmekte olduğun bir anne yüzü

Güveni gördüğün bir baba yüzü

Paylaşmayı ve gerçek sevgiyi gördüğün bir kardeş yüzü

Acıyı ve tatlıyı gördüğün bir dost yüzü

Sonra aynaya bakarsın

Bazen gündüzü bazen geceyi

Ama tek ve yegane gerçek olan kendi yüzünü

Sonrasında insanların birçok yüzünü görmekte olduğun

Ve sonra anlarsın

Hayat aslında birkaç yeni umuttan ibaret

Ve beklemekten..

Anlar çok değerlidir

Onları güzel ve derin yaşamaksa bir o kadar özeldir

Çünkü geri gelmeyecektir

Cuma geceleri rakı sofralarının aydınlatmakta olduğu

Değerli insanların yanı başınızda olduğu

Çok sevdiğiniz birinin yolda size doğru gelmekte olduğu

Ve umutlarınızın olduğu

Güzel geceler sizinle olsun

Bu hafta sonu hepsinden güzel olsun :)

Bir sade kahveyi paylaşmakta olduğunuz güzel dostlarınızın yanınızda olduğu

Ve gecenin aslında aydınlık olduğu

Mutlu bir İstanbul olsun

Yarın umut olsun…

Dünya Tiyatro Sahnesi

Veda etmekten nefret edenlerden oldum her daim..

Bir de vefasız gönülleri sevemedim

Takdir edemedim bir türlü ne yaptılarsa da..

Affedemedim..

Son defa gözlerine bakamamaktan nefret edenlerden oldum

İçimdeki ağırlığı sorgulamaktan nefret edenlerden

Hayatı ıskalamaktan ders almayan

Yine de üzerine gidenlerden oldum

ve ondan da nefret ettim sonra...

Geceleri ağlayarak uyanmaktan nefret edenlerden oldum

Kabus görmekten

ve uzaklaşmaktan

Azıcık cesaret örneği sergileyemeyen insanlarla uzlaşamadım

Savaşamadım da ama

Belki de eksikliğimdi..

ya da kararım..

Sivri sineklerin yakınlarımda çıkardığı seslerden nefret edenlerden oldum

Rol yapanlardan

Hakkını aramayanlardan

ve hakkını veremeyenlerden

Sıkılınca kaçan adamlardan, kadınlardan

vefasız ve özgüvensiz yüreklerden

Sevgiyle nefretin çelişmesinden

Uykuyla uyanıklık arasında askıda kalmaktan

Enerjiye değil kadere inananlardan

Esareti yaşayanlardan

mahsum rolü oynayanlardan

Karmaşadan

Korkaklıktan

ıssız cümlelerden

Belirsizlikten

Kovalamacadan

Kararlarıma müdahele edilmesinden

En çok ta benim adıma karar verilmesinden

nefret edenlerden oldum...

Şanslıyız

Öfkelerimiz güçlendiriyor

ve ışık tutuyor yarınlarımıza..

Her yeni kavgada hatırlatıyor..

Hayatı ıskalamadan yaşayanlara

Göz yaşlarını içine akıtmayanlara

-mış gibi yapmayanlara

Dünya tiyatro sahnesinde bambaşka karakterleri oynamakta olmayanlara

ve susmayan yüreklere sözüm

yolunuz açık olsun...

Ateş ve Su....

Ateş ve su dans ediyordu

Ateş suya sordu

Alev alırsam beni söndürür müsün diye..

Su düşündü önce

Sonra hayır dedi

Ateş şaşırdı

Neden diye sormak istiyordu soramadı

Gözler anlattı bu kez

Su ateşi södürmezdi alev alırsa

Çünkü aleviydi onu etkileyen

Söndürürse egolarını tatmin edecekti

Ama o uzaklar vardı

Kendi kendine çok istediği çok düşündüğü

Hayal ettiği

Asla alev alamayacağı zamanların hayalini kurduğu

O uzaklar vardı…

Alev alamazdı

Çünkü su alevi söndürürdü..

Bu gerçekti..

Ve asla alev alamayacağını bilerek yaşamak

Hiç yaşayamayacağı o hayali kocaman bi kale yaptı içinde bi yerlerde..

Ateş hep aşk oldu

Ateş hep elde edemeyeceği bi yalan oldu içinde

O hiç yanmayacaktı

Ondandır belki de hep ateşe uzaktan baktı

Yaklaşamadı yanına

Bir gün ateş gitmek istedi

Su veda edemedi

Çünkü engel olmak isterse söndürebilecekti onu

Ateş artık ateş olmayacaktı

Ve su artık ateşe bir imkansıza bakar gibi bakmayacaktı

Ateş artık su için imkansız olmayacaktı…

Ateş gitmek istedi

Su yalnızca veda etti..

İçindeki ateş sönmesin istedi..

Bu onu daha mutlu edecekti..

Hayat dedi ki..

Her şey yolunda gitmekteyken dur ve düşün dedi,

Sessiz ol, az yorumla olup bitenleri ve gizemli ol dedi..

İçindeki ses çok konuşmak istedi susturuldu

Yorum yapmak istedi bastırıldı

Özgürlük istedi ertelendi

Sahip olmak istedi sonra

Olamadı

Evrendeki her sesin zaten çoktandır sahibi vardı..

Mutlu olmak istedi

Kendi içinde kendi sesiyle

Karşı koymak istedi

Kalabalıklar arasında belki de yalnız olmak istedi

Korkutuldu..

Vazgeçti sonunda

Ses uzaktan gelmeye başladı, dinlemedi..

Duymamaya başladı sonra

Az sonra görmemeye

En sonunda da olup bitenleri, başına gelenleri başka bir hayatı izler gibi izledi..

Bir gün geldi

Gece yarısını on geçerken zaman

Karar verdi

Akışına bırakacaktı hayatı

Şans verecekti..

Gerçek kararlar alındıkları zamanlarda korkular sonsuza dek kaybolurmuş karanlıkta

İrade hayatta bir insanın başına gelebilecek belki de en kötü şeymiş..

İradeli insanlar vazgeçermiş

Hayat sona doğru yürürken fark etti ki

Gözlerin gördüğü

Kulakların duyduğu

Yakınlardaki seslerin konuştuğu

Uğultular, fısıltılar, korkular..

Senin önemsemekte olduğun

Boşunaymış aslında...

Başkalarının korkularını yaşamamalı insan

Çok iradeli olmaya çalışırken geçip giden hayatı kaçırmamalı

Oluruna bırakmalı

Her yeni günün alternatifi bir sonraki günmüş aslında

Hayat dedi ki;

Ben her daim şans tanıdım sizlere

Kullanmayı bilenlere

Hırslarının gölgesinde kaybolmayan yüreklere

Durdu sonra

Ve güneş doğuyordu

Bu kez sordu

Ne kadar önemsedin ki kendini dünya dönmekteyken

Evrende anlamı bile olmayan küçücük hesapların peşinde koştun?

Sen kendini ne kadar önemse-medin ki

Kalbinin sesini susturdun?

Sen kendini ne kadar önemsemedin ki

Başkalarının gölgesi oldun

Başka hayatların kararları

Ne acı ki piyonları oldun?

Sustu sonra hayat

Yine gerektiğinden fazla konuşmuştu

Nefes aldı

Adım attı

Akışına bıraktı

Her birey seçimlerini yaşayacaktı..

O yalnızca arada sırada

Her şey yolunda gitmekteyken

Gittiği sanılırken

Dur ve düşün diyecekti..

Kapadı gözlerini kulaklarını

Susturdu sesini

Kalbini aldı yanına

Derin bir nefes aldı

Duymadı görmedi bilmedi

Sormadı..

Ertelemedi

Rol yapmadı..

Öyle kısa ki hayat

İçinizdeki ses size bir şeyleri yapmanızı söylüyorsa

İradeniz yapacağınız şeye zıt düşüyorsa

Kalabalıklar sizi korkutuyorsa

Durmayın

Ses ne diyorsa yapın..

Hayat öyle tecrübeli ki

Kadercilik oynama diyor sana

Adalet var

Sese doğru yürü diyor

Zaman kaybetme diyor

Hayat öyle tecrübeli ki

Kaybolma diyor

Mecbur olma diyor..

Rüzgarı dinle

Belki de başka bir hayatta

Bu kez aynı zamanlarda..

Pamuk dede

Beyaz saçları vardı

Sanki kar yağmış yazın ortasında..

Dudakları titreyerek konuşuyordu

Hafif bir esinti ve

Uzakta bi deniz kokusu..

Adamın içinde umut..

Gözleri öyle güzel bakıyordu ki

Öyle derin..

Anlamlar yüklemeye çalışmıyordu hayata

Onun için hayat iki minik tavşanın ağzının ucundaydı..

Onların kendisine ve o sokaktan geçmekte olan binlerce insanın hayatlarına

İyi dileklerde bulunup denize atmaktan ibaretti..

Tek bir bakışta

Beyaz saçlı, ağır alkol kokan, ayakta durmakta zorlanan,

Pamuk gibi bir adam..

Sevilebilir mi?

Öyle derin ve öyle gerçek bakabiliyorsa evet,

Sevilebilir…

Tavşanları sevdim önce. Sonra adını bile bilmediğim o adam

Bir dilek seçti önce

Sonra bir niyet.

Heyecanlandım..

Tam biri sarı diğeri mavi iki kağıt seçecekken sordum

Burada kötü bir şey yazar mıydı?

Yazarsa çekmeyecektim..

Sorarken biliyordum aslında cevabı..

O adam, sokakta, gece yarısı, çiçeklerini anlatıp tavşanlarını sevmekteyken,

Hayatını kazanmaya çalıştığı sabaha karşı zamanlardan birinde,

Ve gülümsemekteyken en güzel enerjisiyle

Kötü ne yazabilirdi ki kağıtlarda ?

Yazmıyordu da..

Denize atmadım henüz,

Günü geldiğinde atacağım elbet

Öyle söyledi beyaz saçlı pamuk dede..

İyi dilekler için ödediğimiz bir kaç liradan sonra

Ben de bir birayı hak ettim öyleyse dedi..

Yeterince içmişti aslında

Ama öyle içten, öyle sevimli, öyle gerçekti ki sesi

Gözleri..

Onun cumartesi gecesi Taksim’in tenha köşelerinden birinde

İçmekte olduğu bira, benim şuana kadar içtiğim en güzel biralardan bile daha güzeldi..

Daha keyifliydi

Daha gerçekti..

Uzun uzun sohbet ettik

Kızım bana bira aldı dedi geçip giden birilerine..

Bir tek adını sormadım

Yeniden karşılaşır mıyız bilmiyorum, sanmıyorum

Ama 27 kocaman yıl boyunca tokuşturduğum belki de tadı en güzel biraydı o gece içtiğim..

Şerefe o pamuk dedeye:)

Tüm güzellikler seninle olsun,

Sen hep böyle gülümse

Ki oradan geçip durmakta olan binlerce enkaz senin tavşanlarının seçimleriyle gülümseyebilsin geceye

Sen gülümse pamuk dede..

şerefe :)

Nar taneleri...

Bir şarkı çalıyordu
Ses çok tanıdık çok yakın bir o kadar da uzakti
Yabancıydi
Dinledim
Rumeli hisarında kirmizi bır kadeh şarap içerken hayal ettiğinizde kendinizi
Kalp atışlarınız hizlanirken Deniz'i gördüğünüzde
Kokuyu içinize çektiğinizde
Nar taneleri hayallerinizi süslemeye başladığında
Ve birdenbire bir parçası oldugunda hayatınızın
Yeni tatlar kattığında ve soluklarıniz kesildiğinde aniden
Beklenmedik bir masalın kahramanı oluverdiginizde
Ay dünyaya yaklaştığında
Hiç korkmadiginizda
Güneş doğarken uyandığınızda
Uzaklarda bir yerlerde evinizde hissettiğinizde
Yakınlarınızda fonda çok hafif bir ses anlamlar kattığında hayatınıza
Her yeni gün yepyeni bir masala uyandığınızda....
Teşekkür ettiginizde
 Nar taneleri büyümekteyken içinizde bir yerlerde
Siz onlardan kocaman bir kale yaptığınızda
Yaz geldiginde
Siz o kale kapisinda nöbet tutarken
İçeri kimseler giremediginde..
Bı çiçek ektiğinizde
Susadiginda
Suladiginizda
Buyudugunde
Gördüğünüzde ve hissettiginizde..
Hosgeldin dediğinde size
We siz gulumsediginizde..
Yağmuru özlediğinizde..
Mavi olmaktan çok keyif alırken bı yandan da pembe rengini keşfettiğinizde hayatin..
Oluruna birakiverdiginizde her yeni gunü...
Sessizlik baslar..

Bir gun
Aslinda cok imkansizken
Ayın her yeni halı sizinle ışığını paylaşmaya baslar..
Ve anlarsınız ki paylaşmak güzeldir..
Sonra sessizlik..

İçinizdeki ses konuşurken..
Bir tek siz duymaktayken..
O ses der ki yabancıya

Hoş geldin hayatıma....
Renkleri keşfetmek sadece bir tek hosgeldin kelimesine yüklenmekte olan anlamlar kadar bastırır aslında..
Dalgalar kadar karmaşıktir mavi
İsyanın dengesidir yesil..
Ve pembedir nar taneciklerinin rengi..

Hiç solmasın içimizdeki nar taneleri

Herkese içindeki sesi dinlemekte olduğu
Korkmadigi
Susmadigi
Onemsedigi
Vazgecmedigi
Elbette ki güzel seslerin yukseldigi
Pembe yarınlar diliyorum:)

Pembe hayatlar İstanbul'a...

İlk Adım tadında hayat..

Kız adım atmaktan korktu

Oysa bilmiyordu

Hayat yanlış atılmakta olan binlerce adımla doluydu..

Bildiği tek şey vardı

Önemi yoktu

Yanlış ta olsa atacaktı o adımı

Sonra alacaktı sorumluluğu..korkmayacaktı..

Hep aynı olmaz ki hayat..

Aynı değildir hayallerimiz

Aynı güneşe bakmayız her daim

Aynı havayı solumayız

Aynı rüzgarı almayız arkamıza

Ya da o götürmez her daim bizi gitmek istediğimiz yere..

Bazı anlar olur

Bi ses duyarız

Uzaktan geliyor sanırız

Çok ta gitmeyiz üzerine

O sesin kalbinde neler oluyor bilmek istemeyiz belki de

Kimbilir korkuyoruzdur ama bilmiyoruzdur....

Bazı anlar olur telefonumuz çalar

Bakmak isteriz

Bi eksik ararız

Eksik bir şeyler olsun

Olsun ki biz daha güçlü hissedelim isteriz..

Olur nitekim

Bulmak istedikten sonra eksik şeyler daima olur hayatta

Görmek istedikten sonra...

Bir gece eve dönüyorum

Bir kız ağlıyor..

Çok duygusal oldugumdan mı bilmiyorum ama

Kızın yanına yaklaştım, konuşmak geldi içimden

Sormak..

Gerek kalmadı sonrasında

Kız anlattı ben dinledim..

Bi güneş doğdu bugün

Hiç aydınlatmamıştı öncesinde bu kadar güzel

Mutlu oldum

Neden hiç fark etmemişim ki güneşi ben?

Her neyse geç kalmadım

Ucundan da olsa yakaladım

Tadını çıkarmalıyım diyorum ama bir şey engel oluyor bana

Nedenini uzun uzun düşündüm..

Yakınlarda yaz gelecek

Şimdi bahar

Her şey ne kadar güzel

Ne kadar yeşil

Ne kadar mavi..

Kış gelince güneş beni aydınlatacak mı yine

Böyle bakabilecek miyim ona?

Sorguluyorum..

Korkuyorum..

Vazgeçmekten değil de

Vazgeçmek istediğimde yaşayacağım o ikilemden korkuyorum..

Hiç başlamasam mı diyorum..

Dedi..

Sustu sonra

Agladı...

Anlamıştım derdini

O kız da, adı her ne ise

Hayatı erteleyenlerdendi

Acılarını, hayallerini, umutlarını erteleyenlerden..

Mutlu olmaya korkuyordu

Aşık olmaya

Heyecanlanmaya korkuyordu...

Birileri kötü anılar bırakmıştı giderken

Bir daha yaşamak istemiyordu

Ve ne acı ki sırf bu yüzden erteliyordu hayatı..

Geç kalıyordu...

Hayatı ertelemeyelim

Kendince geçip giderken bizden alıp götürmesine izin vermeyelim..

Canımız ne yaşamak istiyorsa,

Ve yaşayacaklarımız yıpratmayacaksa sonrasında

Yaşayalım..

Gitmek geliyorsa içimizden gidelim

Değişmek geliyorsa değişelim..

Susmak geliyorsa susalım

Aşık olmak geliyorsa olalım..

Terk etmek geliyorsa edelim....

Kız terk etmek istiyordu

Bir zamanlar deli gibi sevdiği

Hayallerinin en derin yerlerinden birinde sakladıgı

Yüreğinde bir yerlere kilitlediği

Kapısını kimselere açmadığı

Anahtarı kimselere vermediği

Adına aşk dediği o duygu için yıllarca savaşmıştı...

Gün geldi

Sahip oldu

Sınırları yoktu

Ölene dek onunla olacaktı

Mutlu oldu

Sonra bir gün geldi

Nedeneni bilemedi

Ama istemedi

Atacağı adımların hiç birinde yanında istemedi...

Gitmek geliyordu içinden

Gidemedi

Üzülür müydü ?

Tek düşündüğü buydu..

Gitmeliydi..

Bir tek hayatımızın oldugu bir evrendeyiz

Aldıgımız tek bir nefesle geliyoruz dünyaya

Vereceğimiz tek bir nefesle veda ediyoruz..

Öyleyse cok ta sorgulamamak gerek..

İçimizden ne geliyorsa onu yapmk gerek..

Risk almak gerek daima

Ve uyandıgımızda yükler olmasın omzumuzda

Hayallerimiz olsun

Gerçekleşir ya da gerçekleşmez

Olsun

Yine de umut olsun..

Bizi bağlasın hayata..

Sımsıkı....

Ve daima..

Bi de güzel dostlarımız olsun....

Her ne olursa olsun yanımızda olsun..

Yargılamasın..

Atacağımız her adımda

Dogru ya da yanlış olsun

Bizi korusun..

Çok eski bir arkadaşım bu günlerde çok mutlu değilken

Ben arada onu düşünürken

Onun ağlaması benim canımı çok acıtırken

Bunları yazmak geldi içimden

Mutluluğu hak eden

Korkuları olmayan

Yüreğinin sesini dinleyen

Hayata rağmen başarılı insanlar için..

Hayat ölene dek yürümeyi öğrenmeye çalışan insanlarla dolu..

Öyleyse her daim ilk adım tadında hayatlar diliyorum size..

Her yeni gün yürümeyi yeniden öğrenmekte olan değerli insanlara.......

Güzel bir bahar akşamında
Kocaman sevgiler Ankara'ya:)

Bebek yürüdü, minik ayakları iz bıraktı sahilde..Sonra adam yürüdü, kayboldu...

Sessizlikte dans ediyordu kadın

Sessiz bir gecede sessiz bir şehirde sessiz bir sokakta..

Dansta müzik yoktu

Keyif alıyordu

Kendi etrafında dönerken kendi sesiydi dinlediği

Kendi bestesini söylüyordu..

Cesaretin dansıydı adı

Gece sessizdi çünkü

Etrafta insanlar vardı adını bile bilmediği

Yürüyordu insanlar

Konuşuyordu

Koşuyordu

Kavgalar vardı

Korkular vardı

Direnişler vardı

Kadınsa özgürce dans ediyordu

Son sesiyle bağırıyordu şarkılar söylerken

Kalabalıktı

Ama korkmuyordu

Durdu kadın

Bıraktı kendi etrafında dönmeyi

Bir adamın sesi neredeyse kulaklarında çınlıyordu

Öylesine bir gürültü ile

Bağırıyordu adam

Duymuyordu kadın..

Ses yükseldi sonra

Kadın duydu

İrkildi

Neden diyebildi sadece..

Kendine sordu

Durdu düşündü..

Adam neden yükseltmişti sesini ?

Bilmiyordu..

Hayatlarımızı yaşarken biz

Başkalarının hayatlarına dahil olmaya çalışarak

Başkalarının hayatlarını saf dışı bırakmaya çalışarak

Başkalarının hayatlarına engel olmaya çalışarak

Neler kaybederiz?

Kendimizden, huzurumuzdan, mutluluğumuzdan, umutlarımızdan..

Hayallerimizden..

Başkalarının hayatlarına dahil olmayalım

Oluyorsak iyi şeyler ekleyelim..

Kendi hayallerimiz olsun

Başkalarının hayallerini alt üst etmeyelim

Başkalarının mutluluklarını almayalım ellerinden

Mutsuzluklar üzerine kurmayalım mutluluklarımızı..

Kendimizle uğraşalım

Yalnızca kendi başarılarımız hırslarımıza ışık olsun..

Kendimizle uğraşalım

Kendimize ekleyelim

Kendimizden çıkaralım..

Hesabımızı aynaya bakarken soralım..

Elbet olsun umutlarımız

Kavgalarımız

Dans ederken gecenin ortasında

Karanlıkta

Duyalım sesimizi ama çok ta önemsemeyelim başkalarının

Yükselmekte olan seslerini..

Bakmışız ki hayat geçmiş

Dünya durmuş

Gece olmuş yine

Birileri yalan söylemekte

Aldırmayalım

Kendimize bakalım

Aynaya bakalım….

Ve yansıtalım ışığımızı

Korkmayalım

Kumsala kadar ayak izleri vardır yürümekteyken

Ama denize girersin

Herkes yüzüyordur

Sen de yüzersin

Onların izleri kaybolur kumsalda

Dalgalarla boğuşurken

Sen iz bırak

Herkes kavga etmekteyken dalgalarla

Sen sor yalnızca…

Gerçek kahramanlar

Önce kendilerine yenilirler..

İz bırakırlar..

Ve asla korkmazlar kaybetmekten

Çünkü her yeni kayıp yeni bir ışıktır..

Her yeni ışık yepyeni izler bırakır

Ve her kahraman kendi dansıyla savaşır

Çünkü bilir

Her canlı tatmaktadır ölümü

Aralarında bazısı tatmakta iken hayatı,

İz bırakmakta iken..

Güzel düşünmekte iken

Güzel yaşamakta iken….

Herkese Marmara Denizi’nin kumsallarından birinde

Ayak izleri bırakmakta olan güzel hayatlar diliyorum :)

Ve güzel başlangıçlar..

Aşkın gözyaşları

Toz tutmuş kitaplarını çıkardı raftan

Çoktandır okumamıştı

Birini seçti aralarından

Bir hikaye anlatıyordu Şems

Okumadı

Dinledi

Aşkı anlatıyordu

Aşk onun gözünden bakıldığında bambaşkaydı

Fedakarlık vardı en başta

Kadın erkek bakışlarını, el ele tutuşunca titreyen bedenleri, korkuları

Ya da ani başlayan çabucak biten vazgeçişleri

Geceleri ağlayarak uyanışları

Özlemleri

Neden dediği ve cevabını bulamadığı soruları

Sıkılmaları

Gitmeleri anlatmıyordu kitabında..

Aşk sonsuz olana duyulan saygıydı

Kendi dili vardı

Yazılmazdı

Okunmazdı

Yaşanırdı ve hissedilirdi en derinde

Aşk kadının erkeğe, erkeğin kadına olan umutlu,umutsuz, çekingen,

Ama egoları olan

O duygu değildi..

Derin çok derin konuşmalar

Hayata dair

Var oluşlara dair

Sımsıkı inanışlardı..

İnandığı şeye sımsıkı bağlanışlardı..

Ve gitmekti

Karsındakinin canını acıtacaksa eğer

Kendi canının daha çok acımasıydı..

Ne olurdu ki en fazla?

Ne de olsa ölümlüydü dünya…

Gözyaşları vardı aşkın

Şems bakıyor Mevlana’ya

Tam da ölmek üzereyken

Yedinci ve en tesirli bıçak darbesi ensesine geliyor, boynu bükülüyor

Saçlarından tutarak kafasını kaldıran dervişin niyeti Şems’in başını gövdesinden ayırmak iken

Baş derviş engelliyor

Bırakın son nefesini versin. Sonra da en yakın kuyuya atın. Avluyu yıkayın! Diyor..

Şems hala son nefesini vermemişken..

Sille taşının üzerindeki başını hafifçe kaldırıyor Şems

Mevlana geliyor o sırada

Mendili açıyor elleri titreyerek

İçinde sarı kağıda yazılmış bir not;

Ölümüm gözlerinin önünde olsun istedim

Gör ki aşk için ölmek ne demekmiş!!

Şems veriyor son nefesini, Mevlana olduğu yere düşerken..

Kendinde ancak titrerken bedeni düşünüyor..

Aşkı için biri ölüyor..

Ne yücedir….

Biz neredeyiz?

Öylesine günü geçirip dururken

Fark ediyor muyuz kimleri öldürdüğümüzü

Yok ettiğimizi

Ne acıdır ki

Herkes kendini en çok düşünüyor

Birileri var parmakla sayılamayacak kadar az da olsalar

Onlar düşünürken duruyor dünya

Ve yine başa sarıyor..

Son sözümü söylesem de öyle gitse diyor

Ama söyleyemiyor

İçinde kalıyor..

Gözyaşları oluyor aşkın

İçine akıyor

Daha çok acıtıyor..

Mavi..yeşil..biraz da insan..

En çok mavi rengi seviyorum hayatta
Yeşil mavinin yanında daha doğal kalıyor
Belki biraz daha özgür
Mavi sert
Mavi deniz
Rüzgara karsı gelebilen
Belki de sesi bu kadar yükselebilen
Tek gercek sanıyor kendini
Biliyor
Tek gercek o
Çünkü bir tek o fırtınada, yağmurda, kıyamette, depremde
Hiç bir doğal afette yok olmuyor..
Öyle güçlü öyle derin ki evrene bağlılığı
Yılmıyor savaşıyor
Korkmuyor..
Yeşil ise güneşe bağlamış hayatını
Varlığını armağan etmiş ona
Gelirse parildiyor
Yok eğer gelmezse soluyor..

İnsanlara benzetiyorum doğayı..
Kimimiz küçücük fırtınalarda yoruluveriyoruz
Vazgeçiyoruz savaşlarımızdan
Terk ediyoruz sonra..

Kimimiz ise güçlü..
Her ne olursa olsun vazgeçmiyoruz
İstediğimiz her ne ise iyi biliyoruz
Pesinden gidiyoruz
Tercih ediyoruz..
Tercih etmediklerimizden vazgeçtiğimiz zaman pişman olmamayı
Asla geriye dönüp bakmamayi öğreniyoruz
Bunu çok iyi beceriyoruz..

Her biri, yeşil, mavi, tercih ettiklerimiz, etmediklerimiz,
Korkularımız,kabullenislerimiz..
Kaçıp gitmek isteyislerimiz
Sonra inanılmaz keyif alışlarımız hayattan..
Tek düze olamayışlarımız..
Olduğumuz anlarda boğulmalarımız..
Her biri farklı tatlar katıyor hayata..
Bizim hayata
Bizim birbirimize karışmalarımız
Bütün oluşlarımız
Olmaya calışmalarımızı benzetiyorum ben,
Renklerin doğaya karışmasına
Ortaya çıkan gök kuşağına..
Evrende yarattığı o güçlü duyguya..
Adı huzur olan..
Herkese huzurlu pazarlar;)

Küçücük boşluklar kocaman anlamlar yüklemekte hayata..

Başkalarını mutlu etmek kendimizi mutlu etmeye çalışırken yitirdiklerimizin yanında küçücük kalmakta..

Ve o başkaları mutlu olduğunda

Anlarız ki dünya dönmekte

Yalnızca bizim etrafımızda değil ama..

Milyonlarca insan yaşamakta

Her yeni gün nefes almakta

Ve ne acı ki her yeni gün ölmekte..

Biz her yeni gün en başa sararken hayatı..

Bir gün gelmekte

Ve bizi çok uzaklara

Bilinmeze götürmekte..

Siz nereye gittiğinizi bile bilmezken..

O uzaklar

Küçücük boşluklara kocaman anlamlar yüklemekte..

Çikolata tadında çocuk..

Küçük bir çocuk ağladı

Küçük çocuklar neden ağlardı?

Oyuncağını elinden aldığınızda..

Çikolata istediğinde ama almadığınızda

Televizyonun kumandasını istediğinde

Siz vermediğinizde

Uykusu geldiğinde uyumak istemediğinde

Kucak istediğinde

Sevgi istediğinde..

Çok basit sebeplerle..

Bugün küçük bir çocuk ağladı

Gözlerimin içine bakıyordu ağlarken

Kucak istemiyordu, oyuncak ya da çikolata da istemiyordu..

Sadece mendil satmaya çalışıyordu

Para kazanmak nedir bilmiyordu

Neden değerlidir onu da bilmiyordu

Sadece para kazanmadan gideceği bir evde şiddet göreceğini biliyordu

O yüzden ağlıyordu..

Para şiddetti onun için

Öğrenmişti..

Hayatı güzelleştiren bir araç olmayacaktı asla

Kazanmak için birilerinin canını acıtmak gerektiği öğretilmişti ona

Büyüyecekti

Ve günü geldiğinde acıtacaktı

Kazanacaktı..

İşten çıkıp evinize giderken

Pazar sabahı hisarda kahvaltı ederken

Cumartesi gecesi eğlenirken

Ya da en basitinden markete giderken

Küçük bir çocuğu mutlu edebilmenin yollarını düşünür müsünüz hiç?

Abla okul harçlığım der aslında

Yalan söyler

Ve siz sırf gerçeği öğretmek adına ona para vermediğinizde

O akşam eve gittiğinde göreceği şiddetin hesabını yapar

Siz öğretmen olursunuz..

O kurban..

Gerçeği öğretmenin yolu kendi doğrularımızı kabul ettirmek olsaydı eğer

Her birimiz ne kadar mutlu olurduk..

Gerçeği öğretmenin yolu

Sevgiden geçer

O okul harçlığım dediğinde

Siz ona para verdiğinizde

Bununla kendine güzel bir kitap al dediğinizde

O sizi kandırmış olmayacak

Siz kendinizi kandırmış olmayacaksınız

O evine gittiğinde huzurlu uyuyacak..

En azından sadece bunun için

En azından sadece küçük çocuk yatağında mutlu uyusun diye

Güzel rüyalar görsün diye

Her küçük çocuğu mendil satarken gördüğünüzde

Ufacık bir katkıda bulunmaya değmez mi??

Çocuklar değerlidir

Onlar gelecektir..

Onların bir anlık mutluluğu geleceğe belki de sizin çocuklarınızın hayatlarına ışık olacaktır..

Değiştiremeyeceğiniz gerçekler olduğu anlarda

Onları değiştirmeye çalışmak yerine

İnanıyormuş gibi yapıp mutlu etmek çok değerlidir aslında…

Küçük çocukları mutlu edelim

Sonra onlar büyüsün

Ve biz seksenlerimizde yatağımıza uyumak üzere  gittiğimizde

Keşke demeyelim

Gülümseyelim..

Mutlu edelim

Dünya dönerken aslında nasıl hayatların boğulmakta olduğunu fark edelim..

Kendimizi boğuluyor sanırken..

Hayatın tam da ortasında

Güzel başlangıçlara umut verelim..

Vermek karşılıksız

Belki de yalnızca umut karşılıksız..

Çünkü yeni hayatlara küçük çocuklara yapılan her güzel şey hayatta..

Geri dönecektir

İçini acıtmayacaktır

Gülümsetecektir

Gülümsemek değerlidir..

Gülümsetmek değerlidir..

Çocuklar değerlidir..

Gülümse çocuk!!

Bugün bu yarışı kazandım de

Sonra umutların olsun

Hırsların birilerinin canını acıtmasın gelecekte

İçinde umut olsun

Başarı olsun

Ve elbette ki değerli olsun

Güzel rüyalar gör
İçinde çikolota olsun…

Hayatın içinde.. Adı mucize..

Akla ilk gelen ne olur mucize deyince?

Yaşanmışlar gelir, eskiden var olanlar..

Önce geride bıraktıklarını yeniden görebilme heyecanı kaplar içini

Sonra yaşanamamışlar gelir

Hiç olmamış ve zaman karmaşasında arada kalmış, her nedense olamamış

Aklının bir köşesinde kalmış

Ne geçmiş ne gelecek

Yine de anıların kısmında, hatırladığın zamanlarda aklını kurcalayan

Ne gerçek ne yalan

Sadece ufacık bir an gelir akla

İçin acımaz

Keşke demezsin

Ya öyle olsaydı diye de kurcalamaz aklını

Zaten yaşanmamıştır..

Ancak arada gelir aklına

Umurundadır

Çünkü hala yaşanmamıştır

Güzeldir

Çünkü tükenmemiştir..

Mucize bunun neresindedir?

Mucize yaşayamadıklarındır çünkü

Aklına getirip yapamadıkların

Söylemek isteyip de itiraf edemediklerin..

Aramak isteyip de arayamadıkların..

Sarılmak isteyip de sarılamadıkların

Sonra konuşmak istediğin

Konuşamadıkların..

Neden mucize oradadır

Çünkü keşfedilememiş her şey mucizedir hayatta

Çünkü orada bir ışık vardır

Bir umut

Hiç var olmamıştır

O yüzdendir..

Hala heyecanlandırır

Ne bitmiştir ne başlamıştır

Sadece hiç var olmamıştır olmayacaktır..

Mucize ışıktır

Yaşanamamış her şeyden, söylenememiş her sözden, idrak edilememiş her gerçekten alınacak bir ders vardır..

Ve belki de sırf bu yüzden mucize hayatın içinden bir yerlerden ders alabilmektir..

Tekrarlamayacağın hataları yaşamamak adına verdiğin sözler

Bakış açılarını değiştiren gerçekler

Sadece tutabileceğin sözler..

Seni üzen her şey mucizedir

Çünkü bir daha üzmeyecektir

Acaba dediğin zamanlarda oradaki ufacık umut mucizedir

Tartışmasız aslında

Hayat mucizedir!!

Başı da yoktur sonu da..

Bilemezsin aslında nereden geldiğini, yolculuğun sonunda seni nelerin beklediğini..

İşte sırf bu yüzden neden aradığın ve cevabını bulamadığın her şey

Küçük büyük

Her gerçek mucizedir..

Keşfedecek çok şey varken hayatta

Hala keşfedememiş olduklarınıza gülümsediğiniz

Onlar için üzülmek yerine

Adına mucize dediğiniz..

Renkli anılarınıza kırmızı bir kadeh şarabın eşlik ettiği

Ve ışık tuttuğu başlangıçlar diliyorum hayatlarınıza..

Mucizelerle dolu bir hafta İstanbul’a J

Yaşat yüreğinde..

İnsanlar ölmez aslında

Bir yolculuktur ölüm dedikleri..

Uzun mu kısa mı bilinmez ama yeniden karşılaşıncaya dek veda ederler birbirlerine

Son veda önemlidir, tıpkı ilk hoş geldin gibi

Son değildir aslında

Biz öyle sanırız

Sevgi var olduğu sürece ölüm dediklerinin tek bi anlamı olur hayatta

O da sonsuzluk

Ölüm sonsuzluktur

Özlemektir de ama

Zor olan da odur zaten

Sonra karşılaşırsın başka hayatlarda

Benzetirsin

Yaşatırsın özlediklerini

Haksızlık şuradadır

Sen bilemezsin nerede ne yapıyor mutlu mu

Ama mutludur

O bilir senin ne yaptığını nerede olduğunu

İyi dileklerini gönderir

İlk zamanlar yanına gitmeyi heyecanla beklersin

Ona sarılmayı

Sonrasında sarılmaya ihtiyaç duymazsın

Çünkü kimselere anlatamadıklarını onunla paylaşıyorken bulursun kendini

Yanında somut benliğiyle var olduğu zamanlarda yapamadıklarını

Ve anlatırsın

Rahatlarsın

Anlarsın ki o aslında gitmedi

Herkesten çok yanında artık

Ve gülümsersin

İşte o an yeni bi bebek gelir dünyaya

Adını verirsin

Yaşatırsın yepyeni bi bedende

Özgürlüğüne kavuşur anlarsın..

Hayattaki en önemli en değerli şeydir özgürlük

Hayatın sonunda da önemli olan her yeni gün sevgini hissettirmektir

Sen de öyle yap

Her yeni gün onu çok sevdiğini hissettir

Upuzun bi yoldayım sanırken hayatı

Tam da karmaşaların ortasında yapayalnızken

Sevdiğini hissettir

Gözlerini kapadığında yanında olacak

Gözlerini her açtığında da

Çünkü o artık sonsuzlukta

Sanma ki seni duymuyor

Duyuyor elbet

Sanma ki cevap vermiyor

Veriyor..

Yalnızca artık elini tutmuyor

Buna ihtiyaç duymuyor

Artık dünyadaki en iyi arkadaşın çünkü

Ve çünkü en iyi arkadaşlar seni sessizce dinleyenlerdir, yargılamayanlar, soru sormayanlar..

Korkma

Çok uzak diil

Elbet bi gün yanında olacaksın sessizce paylaşacaksın

Bi ateş yak

Denize bırak iyi dileklerini

Ve sonsuza dek yaşat

En değerli yerde

Yüreğinde..

Mutluluğun rengi ??

Hayat tesadüflerle dolu!!

Kalabalıklar ve aralarında tanıdığın ya da tanımadığın insanlar..

Aniden gelişen güzelliklerle dolu

İşte bu yüzden seviyorum ben hayatı

Hiç bir zaman hayal kırıklığına uğratmadığı için..

Bugün güzelliklerle dolu

En sevdiğim renk beyaz

Sonra kırmızı

Çünkü mutluluk benim için beyaz ve kırmızı

Mutluluğun rengini sorsalar siz hangisini seçerdiniz?

İnsanlara ve olaylara anlam yükleyip ardından renkleri seçerseniz cevabı bulacaksınız..

Benim rengim kırmızı

Bugün kırmızı!

Yarın ne olur bilmiyorum

Ama sonsuz kırmızı mutluluk diliyorum

Peki ya senin rengin İstanbul??

Rengarenk :)

Rengarenk bir hafta ve rengarenk bir hayat herkese..

Ve elbette ki rengarenk tesadüfler :)

Yeni yaş !!

27. yaşıma girerken ben, hayat yine her zamanki gibi telaşlıydı, hava güzeldi ve bir Pazar günüydü..

Oldukça mutluydum, hala da öyleyim ve bir şey var paylaşmak istediğim,

Şuan çok uzaklarda olan, tam beş yıl boyunca küçük bir odada birlikte büyüdüğüm ve hala özlemekte olduğum çok değerli bir insandan gelen çok değerli bir hediyem oldu yeni yaşıma girerken..ben okurken yaşanmışlıklardan olsa gerek ki, çok duygulandım  ve yine yaşanmışlıklardan olsa gerek ki, hayatında yazı yazmamış, yazı yazmaktan hiç de hoşlanmamış bir insan yazı yazmış ve yazdıklarıyla beni böylesine mutlu edebilmiş:)

Demiş ki;

İyi ki doğdun canım dostum….
Bu kutlamayı yılda kim bilir kaç kişiye yapıyorum tabi dostum kelimesini kullanmadan.

Ama çok nadir bunun “iyi ki” kısmını çok yürekten söylüyorum. 

Sen  iyi ki doğmuşsun çünkü ben senin sayende arkadaşını sevmek kadar onu sevdiğini söylemenin de

ne kadar kıymetli olduğunu öğrendim.. 
Birine iyi geceler dilekleri sunduğunda o uykunun ne kadar tatlı olduğunu öğrendim..

Sen iyi ki doğdun ve ben böylece…
İçine atman gereken dertlerini paylaşmaya cesaret edemediğinde dostunun derdini gözlerinden anlayıp

seni anlatma zahmetine sokmadan direk çözüm kısmına ulaştırmasının rahatlığını

ve yanında senin iyiliğinden başka bir derdi olmayan bir varlığın güvenini öğrendim..

Sen iyi ki doğdun ve ben böylece…
Aynı anne babadan olmasak da aynı kanı taşımasak da hatta çocukluklarımızı birlikte yaşamasak da

gün gelip karşılaşıp, bir şeyler paylaşıp bir kardeş sahibi daha oldum.

Hatta bir kardeşten bir anneden babadan daha yakın bir varlığa sahip oldum.

Yeri geldiğinde anne baba kardeş insanı yaptıklarıyla fikirleriyle yargılar belki. Ama biz seninle birbirimizi hiç yargılamadık, hiç tartmadık, sadece değer verdik ve yan yana olduk. Şimdi böyle bir şeye sahipken sana iyi ki doğdun demim de ne diyim ben??? 

İyi ki doğdun iyi ki varsın ve iyi ki benim canımsın.

Ailene ve o kitap listesini asan arkadaşlara teşekkürlerimi iletiyorum.

Ve seni çooooooooooooooook seviyorummmmmm….

demiş. Yazının tamamı değil tabi ki, bu yalnızca bir kısmı.. Basit bi kitap listesine benim boyum yetmediği için daha uzun boylu bir arkadaşın listenin üst kısmını benimle paylaşmış olması ve sonrasında birlikte yediğimiz ilk yemek ve sonrasında kocaman bir dostluk..o cumlede bunu anlatmış Ceren :) Çok iyi yapmış..ellerine sağlık canım arkadaşım..

Bazıları yanı başındadır, bir şeyler yazar, söyler ama bu tadı veremez

Kimi de çok uzaklardadır

Hiçbir şey yazmasa da düşündüğünde, aklına getirdiğinde gerçekten hissedersin

Bilirsin..

Bu yaşıma girerken ilk dileğim anlayışın, huzurun, özgüvenin, mutluluğun ve şansın her daim yanı başımda olması..Dostlarımın mesafeler girmiş olsa da araya hala böyle hissetmeye devam edebilmesi..

Her şeyin en güzel olduğu bu yaşlar değerlidir diyorum ve baharın gelmesine on gün bile kalmamışken herkese mutlu baharlar diliyorum:)

ve ardından iyi geceler İstanbul’a..