Anne..

Sana hiçbir şey vermedim ki..

Ne isteyebilirim dedi çocuk

Henüz doğmamıştı..

Henüz hiçbir şey  vermemişti

Hiçbir şey almamıştı..

Sonra sana gözlerim kapalı geldim dedi

Gözlerimi açtığımda ilk seni gördüm

İlk senin sesini duydum dedi

İlk konuştuğumda anne dedim

Demeye çalıştım ya da

İlk yürüdüğümde

Tam da düşecekken sen tuttun ellerimi dedi

Sana henüz hala hiçbir şey vermemiştim..

İlk okula gittiğimde ağladım

Sen geldin ve ellerimi tuttun gözlerime baktın

Yanındayım dedin

İlk korktuğumda karanlıktan

Sen yaktın ışıkları

Ben uyuyuncaya dek kapatmadın..

Hasta olduğumda başucumda bekledin

Ben ne hissediyorsam

Daha fazlasını hissettin

Bunu anladım

Çünkü büyüdüm..

Ve yine hasta oldum

Ama artık ben ne hissediyorsam aynısını hissedecek biri yoktu yanımda

İlk çaresizliği belki de o zaman anladım..

İlk aşkımı sana anlattım dedi

Sen henüz erken dedin endişeli bakan gözlerle

Henüz hala çocuktum senin gözünde

İlk yalnız kaldığımda defalarca aradın

Sesimdeki titreyen tınıları anladın belki de

Ben her ne kadar anlamaman için elimden geleni yapmış olsam da

Sonra dünya değişti

Ben büyüdüm

Uyudum uyandım düştüm defalarca

Yara aldım

Bir kısmını paylaştım seninle

Bir kısmını paylaşmadım yine sen üzülme diye

Sen hep hissettin

Değişen bir şey olmadı

Ben ne hissediyorsam sen de uzaklarda bir yerlerde daha fazlasını hissettin yüreğinde

Bir parçası olmak böyle bir şey sanırım

İçinde olmak

Renkleri tamamlamak

Sonra daha da büyüdüm

Kocaman oldum

Artık korkularımla yüzleşebilecek ve kendi ağrılarımı dindirebilecek kadar gerçek

Olabildim mi?

Senin kadar güçlü

Senin kadar korumacı

Senin kadar sakin

Ve senin kadar gerçek?

Anne olmak

Dünyadaki en yüce değermiş meğer

Bunu her ağladığımda seni yanı başımda bulamadığımda anladım

Anne olmak

Seni herkesten daha gerçek seven bir varlığın gücünü hissetmek

Sen sinirlendiğinde sesini çıkarmadan seni dinleyebilecek kadar sabırlı olabilmek

İstiyorum dediğinde

Ne pahasına olursa olsun

Verebilecek kadar zengin olabilmek demekmiş..

Anladım..

Şanslı insanların gerçek ve korkusuz yürekleri olan anneleri olur bu hayatta

Ve şanslı insanlar anne olur

Gerçek olanlarsa

Yaşatır kendi değerlerini

Dünyaya armağan ettikleri tohumlarda

Sonra çocuk anne olur

Sonra çocuk baba olur

Korkmaz kaybetmekten

Çünkü en değerli şeydir dünyaya bıraktığın parça

Ne pahasına olursa olsun korumakta olduğun

Gerçek kaybetme korkusunu onu kaybetmekten korktuğunda anladığın..

Bir hikaye anlattı annem ben çocukken..

O zaman anlamamıştım

Şimdi anlıyorum

Anne olunca anlarsın demişti

Anne olmadım

Ama biliyorum

Yalnız kalınca aklıma gelip duran eski günlerin en değerli parçası anne ymiş

Anladım

Kim bilir belki de daha fazlasıdır

Henüz anlamadım..

Anneler değerli

Anneler şeffaf

Onları kırmaksa

Daha sonrasında taşıyamayacağın kadar büyük bir yük aslında

Sevgi korkuların ötesinde

Bir annenin yüreğinde

Ve en yüce

Sadece sonsuz teşekkürler

Dünyada gerçekten anne olabilmiş tüm yüreklere….