Hayat dedi ki..

Her şey yolunda gitmekteyken dur ve düşün dedi,

Sessiz ol, az yorumla olup bitenleri ve gizemli ol dedi..

İçindeki ses çok konuşmak istedi susturuldu

Yorum yapmak istedi bastırıldı

Özgürlük istedi ertelendi

Sahip olmak istedi sonra

Olamadı

Evrendeki her sesin zaten çoktandır sahibi vardı..

Mutlu olmak istedi

Kendi içinde kendi sesiyle

Karşı koymak istedi

Kalabalıklar arasında belki de yalnız olmak istedi

Korkutuldu..

Vazgeçti sonunda

Ses uzaktan gelmeye başladı, dinlemedi..

Duymamaya başladı sonra

Az sonra görmemeye

En sonunda da olup bitenleri, başına gelenleri başka bir hayatı izler gibi izledi..

Bir gün geldi

Gece yarısını on geçerken zaman

Karar verdi

Akışına bırakacaktı hayatı

Şans verecekti..

Gerçek kararlar alındıkları zamanlarda korkular sonsuza dek kaybolurmuş karanlıkta

İrade hayatta bir insanın başına gelebilecek belki de en kötü şeymiş..

İradeli insanlar vazgeçermiş

Hayat sona doğru yürürken fark etti ki

Gözlerin gördüğü

Kulakların duyduğu

Yakınlardaki seslerin konuştuğu

Uğultular, fısıltılar, korkular..

Senin önemsemekte olduğun

Boşunaymış aslında...

Başkalarının korkularını yaşamamalı insan

Çok iradeli olmaya çalışırken geçip giden hayatı kaçırmamalı

Oluruna bırakmalı

Her yeni günün alternatifi bir sonraki günmüş aslında

Hayat dedi ki;

Ben her daim şans tanıdım sizlere

Kullanmayı bilenlere

Hırslarının gölgesinde kaybolmayan yüreklere

Durdu sonra

Ve güneş doğuyordu

Bu kez sordu

Ne kadar önemsedin ki kendini dünya dönmekteyken

Evrende anlamı bile olmayan küçücük hesapların peşinde koştun?

Sen kendini ne kadar önemse-medin ki

Kalbinin sesini susturdun?

Sen kendini ne kadar önemsemedin ki

Başkalarının gölgesi oldun

Başka hayatların kararları

Ne acı ki piyonları oldun?

Sustu sonra hayat

Yine gerektiğinden fazla konuşmuştu

Nefes aldı

Adım attı

Akışına bıraktı

Her birey seçimlerini yaşayacaktı..

O yalnızca arada sırada

Her şey yolunda gitmekteyken

Gittiği sanılırken

Dur ve düşün diyecekti..

Kapadı gözlerini kulaklarını

Susturdu sesini

Kalbini aldı yanına

Derin bir nefes aldı

Duymadı görmedi bilmedi

Sormadı..

Ertelemedi

Rol yapmadı..

Öyle kısa ki hayat

İçinizdeki ses size bir şeyleri yapmanızı söylüyorsa

İradeniz yapacağınız şeye zıt düşüyorsa

Kalabalıklar sizi korkutuyorsa

Durmayın

Ses ne diyorsa yapın..

Hayat öyle tecrübeli ki

Kadercilik oynama diyor sana

Adalet var

Sese doğru yürü diyor

Zaman kaybetme diyor

Hayat öyle tecrübeli ki

Kaybolma diyor

Mecbur olma diyor..

Rüzgarı dinle

Belki de başka bir hayatta

Bu kez aynı zamanlarda..

Pamuk dede

Beyaz saçları vardı

Sanki kar yağmış yazın ortasında..

Dudakları titreyerek konuşuyordu

Hafif bir esinti ve

Uzakta bi deniz kokusu..

Adamın içinde umut..

Gözleri öyle güzel bakıyordu ki

Öyle derin..

Anlamlar yüklemeye çalışmıyordu hayata

Onun için hayat iki minik tavşanın ağzının ucundaydı..

Onların kendisine ve o sokaktan geçmekte olan binlerce insanın hayatlarına

İyi dileklerde bulunup denize atmaktan ibaretti..

Tek bir bakışta

Beyaz saçlı, ağır alkol kokan, ayakta durmakta zorlanan,

Pamuk gibi bir adam..

Sevilebilir mi?

Öyle derin ve öyle gerçek bakabiliyorsa evet,

Sevilebilir…

Tavşanları sevdim önce. Sonra adını bile bilmediğim o adam

Bir dilek seçti önce

Sonra bir niyet.

Heyecanlandım..

Tam biri sarı diğeri mavi iki kağıt seçecekken sordum

Burada kötü bir şey yazar mıydı?

Yazarsa çekmeyecektim..

Sorarken biliyordum aslında cevabı..

O adam, sokakta, gece yarısı, çiçeklerini anlatıp tavşanlarını sevmekteyken,

Hayatını kazanmaya çalıştığı sabaha karşı zamanlardan birinde,

Ve gülümsemekteyken en güzel enerjisiyle

Kötü ne yazabilirdi ki kağıtlarda ?

Yazmıyordu da..

Denize atmadım henüz,

Günü geldiğinde atacağım elbet

Öyle söyledi beyaz saçlı pamuk dede..

İyi dilekler için ödediğimiz bir kaç liradan sonra

Ben de bir birayı hak ettim öyleyse dedi..

Yeterince içmişti aslında

Ama öyle içten, öyle sevimli, öyle gerçekti ki sesi

Gözleri..

Onun cumartesi gecesi Taksim’in tenha köşelerinden birinde

İçmekte olduğu bira, benim şuana kadar içtiğim en güzel biralardan bile daha güzeldi..

Daha keyifliydi

Daha gerçekti..

Uzun uzun sohbet ettik

Kızım bana bira aldı dedi geçip giden birilerine..

Bir tek adını sormadım

Yeniden karşılaşır mıyız bilmiyorum, sanmıyorum

Ama 27 kocaman yıl boyunca tokuşturduğum belki de tadı en güzel biraydı o gece içtiğim..

Şerefe o pamuk dedeye:)

Tüm güzellikler seninle olsun,

Sen hep böyle gülümse

Ki oradan geçip durmakta olan binlerce enkaz senin tavşanlarının seçimleriyle gülümseyebilsin geceye

Sen gülümse pamuk dede..

şerefe :)

Nar taneleri...

Bir şarkı çalıyordu
Ses çok tanıdık çok yakın bir o kadar da uzakti
Yabancıydi
Dinledim
Rumeli hisarında kirmizi bır kadeh şarap içerken hayal ettiğinizde kendinizi
Kalp atışlarınız hizlanirken Deniz'i gördüğünüzde
Kokuyu içinize çektiğinizde
Nar taneleri hayallerinizi süslemeye başladığında
Ve birdenbire bir parçası oldugunda hayatınızın
Yeni tatlar kattığında ve soluklarıniz kesildiğinde aniden
Beklenmedik bir masalın kahramanı oluverdiginizde
Ay dünyaya yaklaştığında
Hiç korkmadiginizda
Güneş doğarken uyandığınızda
Uzaklarda bir yerlerde evinizde hissettiğinizde
Yakınlarınızda fonda çok hafif bir ses anlamlar kattığında hayatınıza
Her yeni gün yepyeni bir masala uyandığınızda....
Teşekkür ettiginizde
 Nar taneleri büyümekteyken içinizde bir yerlerde
Siz onlardan kocaman bir kale yaptığınızda
Yaz geldiginde
Siz o kale kapisinda nöbet tutarken
İçeri kimseler giremediginde..
Bı çiçek ektiğinizde
Susadiginda
Suladiginizda
Buyudugunde
Gördüğünüzde ve hissettiginizde..
Hosgeldin dediğinde size
We siz gulumsediginizde..
Yağmuru özlediğinizde..
Mavi olmaktan çok keyif alırken bı yandan da pembe rengini keşfettiğinizde hayatin..
Oluruna birakiverdiginizde her yeni gunü...
Sessizlik baslar..

Bir gun
Aslinda cok imkansizken
Ayın her yeni halı sizinle ışığını paylaşmaya baslar..
Ve anlarsınız ki paylaşmak güzeldir..
Sonra sessizlik..

İçinizdeki ses konuşurken..
Bir tek siz duymaktayken..
O ses der ki yabancıya

Hoş geldin hayatıma....
Renkleri keşfetmek sadece bir tek hosgeldin kelimesine yüklenmekte olan anlamlar kadar bastırır aslında..
Dalgalar kadar karmaşıktir mavi
İsyanın dengesidir yesil..
Ve pembedir nar taneciklerinin rengi..

Hiç solmasın içimizdeki nar taneleri

Herkese içindeki sesi dinlemekte olduğu
Korkmadigi
Susmadigi
Onemsedigi
Vazgecmedigi
Elbette ki güzel seslerin yukseldigi
Pembe yarınlar diliyorum:)

Pembe hayatlar İstanbul'a...