Bazen gitmek çok iyi gelir. Gitmek istersin ama nereye olduğunu bilmezsin..Bir yere ait hissetmek istersin ama hissedemezsin..İşte tam da orada bir sıkıntı var demektir..Hiçbir yere ait hissedemediğinde bocalar insan, boğulur, korkar..Yalnız hisseder. Yalnız hissetmekten daha kötüsü yoktur hayatta..En yakınların en sevdiklerin başka saatlerde güneşin batışını izlerken, sen başka saatlerde izlersin..Kayan bi yıldızı gördüğünde onları düşünürsün, yanında hayal edersin ama olmazlar. Onlar göremez de zaten senin kayan yıldızını. Aynı anlarda gökyüzüne bakabildiğin çok az insan olur hayatta..Onun adına da dostluk denir..
7 günde yaratmış Tanrı evreni. Adına dünya demiş..isimler vermiş her birimize..çizgiler çizmiş, sınırlar koymuş..Yetenekler vermiş ama tüm bunların hepsinden daha özel anlamlı bir şey daha vermiş..Hissedebilmeyi eklemiş yüreklerimize..Biz işte belki de sırf bu yüzden zaman zaman kendimizi yalnız hisseden, korkan, gülen, üzülen, sevinen, mutlu olan, aşık olan, özleyen olmuşuz.. Kimi zaman bir yük gibi gelmiş tüm bunlar omzumuzda kimi zaman tam tersi..
Peki hepimizin içinde parça parça olan bu şeyler neden farklılaşmış üzerimizde şekillenirken?
Büyüdüğümüz yerden mi, soluduğumuz havadan mı, karşımıza çıkan insanlardan mı, yoksa kader dedikleri o şey mi bizi birbirimizden farklı kılan olmuş?
Ben sanırım pek inanmıyorum kadere..İnsanların pek çok yolları var onlardan birini seçmek, ikisini seçmek yada hiçbirini seçmemek tamamen bizim elimizde..
Ben sadece birini seçmeyi tercih ettim hep..çünkü iki yola aynı anda gitmek sadece huzursuz eder, sınırlar çizer yürüdüğün yolda, özgürlüğünü kısıtlar..Yalnızca birini seçmek ise rahatlatır..
Dostluk denilen şey sadece biraz şanslı biraz da özverili insanların başına gelir..Seçtiğin yollardan biri de burada şekillenir..sen dostunu seçersin o seni şekillendirir zaman zaman..sen aileni seçemezsin ama o da şekillendirir seni..Asla kaderini çizemez belki ama şekil verir özel hissettirir..
Diyorum ki içimizden geleni yaşayalım. Korkular olmasın kalabalıklar olmasın..Az ve öz olsun ama anlamlı olsun..Cümleler karışacağına, kelimeler konuşsun..Bazen tek bir kelime daha anlamlı olabiliyor. Hep onları seçelim daha özel olsun..Özveri, cesaret, biraz da umut olsun..Hepsinin içi dolu olsun. Biz seçelim onlar bize güç versin..Biz seçelim onlar bizi şekillendirsin..Yeter ki biz seçelim yaşamak istediğimiz hayatı..
O kadarcık huzur olsun…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder