Yarın veda edecekmişçesine bugünü yaşayan insanlara...

Dünya batıdan doğuya dönmekte idi..

Bir anda bir adam fark etti ki aslında dünya doğudan batıya dönüyordu

Başka bir adam başka bir şehirde dünyanın aslında dönme-mekte olduğunu iddia ediyordu..

Sonra karar verdiler

Birlikte son vereceklerdi bu bilinmeze

Cevap arayacaklardı akıllarına gelip durmakta olan sorulara

Mantık arayacaklardı..

Yaşanmışlıklar vardı

Başka şehirlerde, başka insanlarla, başka açılarda

Alınan kararlar, verilen sözler vardı

Acısıyla tatlısıyla bambaşka hayatlar vardı

Bir araya gelip dünyanın nereye dönmekte olduğunu sorgulamaya kalkıştıklarında

Bir türlü bulamadılar cevabını

Bir cevap var mıydı?

Belki de vardı..

Hayatı göreceli yaşayan insanlarız çoğunlukta..

Okyanusun dibinde birer kum tanesi derler bizler için

Doğrudur

Milyonlarca kalp her gün çarpmakta iken

Biz kendimizi ne çok önemsemekteyiz

Ya da önemseme-memiz gereken onca şeye

Ne türlü anlamlar yüklemekteyiz?

Biz sorular sorarken cevaplar bulamazken

Birileri biliyor mu gerçekleri diye düşünmekteyiz..

Benim aklımda onca soru var cevap bekleyen..

Örneğin yaşamın başı var ama son dediğin yeni bir başlangıç mıdır yoksa bir veda mıdır yalnızca?

Biz mi büyütmekteyiz beyinlerimizde?

Veda ise

Boşuna mı böylesine önemsemekteyiz kendimizi ve başkalarını?

Yok olup gidilecek günün birinde diye…

Ya da aşk var mı?

Yoksa kalp keşfedemedikleri için mi atıp durmakta?

Sonra sıkılmakta…

Sıkılınca çekip gidemeyen insanlar

Vefa duyguları vicdanlarını kurcalamakta olduğu için mi daha iyi olmakta?

Yoksa daha mı kötü ?

Hırs var mı?

Başarı?

Bir şeyi elde etmek uğruna çalışıp didinmek sonrasında elde etmek yetiyor mu?

Yoksa hep daha fazlası mı geliyor akıllarımıza?

İnsanoğlu doyumsuz..

Şüphesiz hep daha fazlası geliyor..

Sonra hayallerimiz var her daim

Düşünüyorum da seksen yaşında bir dedenin de hayalleri var

On yaşında bir çocuğun da

Ruh denilen şey yaşlanmıyor demek ki

Yaşlanan yalnızca bedenlerimiz

Eskiyen yalnızca tenimiz

On yaşında bir kız çocuğu seksen yaşında bir dedeyle sohbet edebiliyorsa sıkılmadan

Ya da seksen yaşında bir dede on yaşında bir kız çocuğuna hayallerini anlatabiliyorsa

Biz değiliz eskiyen

İnsanoğlu yaşlanmıyor

Yıpranmıyor

Öğreniyor yalnızca

Güçleniyor

Sonra bir gün geliyor

Ölüp gidiyor

Ölümden sonra hayat var mı?

Belki de var

Kim bilir

Yaşayıp göreceğiz

Yaşlanıp göreceğiz..

Düşünüyorum da

Çok da önemsememek gerek hayatı

Çok fazla anlamlar yüklememek gerek

Kırmamak gerek sevdiklerimizi

Sahip olmayı bilmek ve istemek gerek

Çünkü hayat çok kısa

Ve çünkü bilemeyiz bizi nelerin beklediğini

O sebeple sevdiklerimizi mutlu etmek gerek

Çünkü en büyük mutluluktur

Sevdiklerini güldürebilmek

Ve en büyük hazdır

Yaşamaktan sevdiklerinle keyif alabilmek…

Herkese sevdikleriyle yaşlanacağı kocaman mutluluklar diliyorum

Baharın yerini kışa bırakmakta olduğu

Bu günlerde

Sevdiklerinize yarın kaybedecekmiş korkusuyla değer vermekte olduğunuz

Ve cesur cümleler kurduğunuz

Yarın veda edecekmiş gibi yaşamakta olduğunuz

Mutlu günler diliyorum..

Mutlu geceler İstanbul’a :)

Anne..

Sana hiçbir şey vermedim ki..

Ne isteyebilirim dedi çocuk

Henüz doğmamıştı..

Henüz hiçbir şey  vermemişti

Hiçbir şey almamıştı..

Sonra sana gözlerim kapalı geldim dedi

Gözlerimi açtığımda ilk seni gördüm

İlk senin sesini duydum dedi

İlk konuştuğumda anne dedim

Demeye çalıştım ya da

İlk yürüdüğümde

Tam da düşecekken sen tuttun ellerimi dedi

Sana henüz hala hiçbir şey vermemiştim..

İlk okula gittiğimde ağladım

Sen geldin ve ellerimi tuttun gözlerime baktın

Yanındayım dedin

İlk korktuğumda karanlıktan

Sen yaktın ışıkları

Ben uyuyuncaya dek kapatmadın..

Hasta olduğumda başucumda bekledin

Ben ne hissediyorsam

Daha fazlasını hissettin

Bunu anladım

Çünkü büyüdüm..

Ve yine hasta oldum

Ama artık ben ne hissediyorsam aynısını hissedecek biri yoktu yanımda

İlk çaresizliği belki de o zaman anladım..

İlk aşkımı sana anlattım dedi

Sen henüz erken dedin endişeli bakan gözlerle

Henüz hala çocuktum senin gözünde

İlk yalnız kaldığımda defalarca aradın

Sesimdeki titreyen tınıları anladın belki de

Ben her ne kadar anlamaman için elimden geleni yapmış olsam da

Sonra dünya değişti

Ben büyüdüm

Uyudum uyandım düştüm defalarca

Yara aldım

Bir kısmını paylaştım seninle

Bir kısmını paylaşmadım yine sen üzülme diye

Sen hep hissettin

Değişen bir şey olmadı

Ben ne hissediyorsam sen de uzaklarda bir yerlerde daha fazlasını hissettin yüreğinde

Bir parçası olmak böyle bir şey sanırım

İçinde olmak

Renkleri tamamlamak

Sonra daha da büyüdüm

Kocaman oldum

Artık korkularımla yüzleşebilecek ve kendi ağrılarımı dindirebilecek kadar gerçek

Olabildim mi?

Senin kadar güçlü

Senin kadar korumacı

Senin kadar sakin

Ve senin kadar gerçek?

Anne olmak

Dünyadaki en yüce değermiş meğer

Bunu her ağladığımda seni yanı başımda bulamadığımda anladım

Anne olmak

Seni herkesten daha gerçek seven bir varlığın gücünü hissetmek

Sen sinirlendiğinde sesini çıkarmadan seni dinleyebilecek kadar sabırlı olabilmek

İstiyorum dediğinde

Ne pahasına olursa olsun

Verebilecek kadar zengin olabilmek demekmiş..

Anladım..

Şanslı insanların gerçek ve korkusuz yürekleri olan anneleri olur bu hayatta

Ve şanslı insanlar anne olur

Gerçek olanlarsa

Yaşatır kendi değerlerini

Dünyaya armağan ettikleri tohumlarda

Sonra çocuk anne olur

Sonra çocuk baba olur

Korkmaz kaybetmekten

Çünkü en değerli şeydir dünyaya bıraktığın parça

Ne pahasına olursa olsun korumakta olduğun

Gerçek kaybetme korkusunu onu kaybetmekten korktuğunda anladığın..

Bir hikaye anlattı annem ben çocukken..

O zaman anlamamıştım

Şimdi anlıyorum

Anne olunca anlarsın demişti

Anne olmadım

Ama biliyorum

Yalnız kalınca aklıma gelip duran eski günlerin en değerli parçası anne ymiş

Anladım

Kim bilir belki de daha fazlasıdır

Henüz anlamadım..

Anneler değerli

Anneler şeffaf

Onları kırmaksa

Daha sonrasında taşıyamayacağın kadar büyük bir yük aslında

Sevgi korkuların ötesinde

Bir annenin yüreğinde

Ve en yüce

Sadece sonsuz teşekkürler

Dünyada gerçekten anne olabilmiş tüm yüreklere….

Sade kahve

Tam on dakika sonra gece olacaksa hayat

Ve günlerden artık Cuma olmayacaksa

Ve rakı sofrası artık yerini uykuya bırakacaksa

Yarın nerede kahvaltı yapacağını düşünmeye başladıysan

Yarın nerede bisiklet süreceğini

Ellerini bırakıp özgürce tekerlerin üzerinde sahil keyfi yapacağını

Düşünmekteysen

Bugün artık bitmiş demektir

Ve bugün artık bir daha asla geri gelmeyecektir

Anlar olur hayatta

Hatta hayat her yeni gün yepyeni anları sunmakta olan

Geleceğin olduğu

Geçmişin olmadığı

Çünkü hiçbir zamanı geriye döndüremeyeceğin

Bir sade kahvenin gece olduğu

Rakı sonrası meze olduğu

Yalnızca birkaç uzun yıldan ibaret…

Hayat yalnızca birkaç yeni umuttan ibaret..

Yüzler olur

Kendi yüzünü görmekte olduğun bir anne yüzü

Güveni gördüğün bir baba yüzü

Paylaşmayı ve gerçek sevgiyi gördüğün bir kardeş yüzü

Acıyı ve tatlıyı gördüğün bir dost yüzü

Sonra aynaya bakarsın

Bazen gündüzü bazen geceyi

Ama tek ve yegane gerçek olan kendi yüzünü

Sonrasında insanların birçok yüzünü görmekte olduğun

Ve sonra anlarsın

Hayat aslında birkaç yeni umuttan ibaret

Ve beklemekten..

Anlar çok değerlidir

Onları güzel ve derin yaşamaksa bir o kadar özeldir

Çünkü geri gelmeyecektir

Cuma geceleri rakı sofralarının aydınlatmakta olduğu

Değerli insanların yanı başınızda olduğu

Çok sevdiğiniz birinin yolda size doğru gelmekte olduğu

Ve umutlarınızın olduğu

Güzel geceler sizinle olsun

Bu hafta sonu hepsinden güzel olsun :)

Bir sade kahveyi paylaşmakta olduğunuz güzel dostlarınızın yanınızda olduğu

Ve gecenin aslında aydınlık olduğu

Mutlu bir İstanbul olsun

Yarın umut olsun…

Dünya Tiyatro Sahnesi

Veda etmekten nefret edenlerden oldum her daim..

Bir de vefasız gönülleri sevemedim

Takdir edemedim bir türlü ne yaptılarsa da..

Affedemedim..

Son defa gözlerine bakamamaktan nefret edenlerden oldum

İçimdeki ağırlığı sorgulamaktan nefret edenlerden

Hayatı ıskalamaktan ders almayan

Yine de üzerine gidenlerden oldum

ve ondan da nefret ettim sonra...

Geceleri ağlayarak uyanmaktan nefret edenlerden oldum

Kabus görmekten

ve uzaklaşmaktan

Azıcık cesaret örneği sergileyemeyen insanlarla uzlaşamadım

Savaşamadım da ama

Belki de eksikliğimdi..

ya da kararım..

Sivri sineklerin yakınlarımda çıkardığı seslerden nefret edenlerden oldum

Rol yapanlardan

Hakkını aramayanlardan

ve hakkını veremeyenlerden

Sıkılınca kaçan adamlardan, kadınlardan

vefasız ve özgüvensiz yüreklerden

Sevgiyle nefretin çelişmesinden

Uykuyla uyanıklık arasında askıda kalmaktan

Enerjiye değil kadere inananlardan

Esareti yaşayanlardan

mahsum rolü oynayanlardan

Karmaşadan

Korkaklıktan

ıssız cümlelerden

Belirsizlikten

Kovalamacadan

Kararlarıma müdahele edilmesinden

En çok ta benim adıma karar verilmesinden

nefret edenlerden oldum...

Şanslıyız

Öfkelerimiz güçlendiriyor

ve ışık tutuyor yarınlarımıza..

Her yeni kavgada hatırlatıyor..

Hayatı ıskalamadan yaşayanlara

Göz yaşlarını içine akıtmayanlara

-mış gibi yapmayanlara

Dünya tiyatro sahnesinde bambaşka karakterleri oynamakta olmayanlara

ve susmayan yüreklere sözüm

yolunuz açık olsun...

Ateş ve Su....

Ateş ve su dans ediyordu

Ateş suya sordu

Alev alırsam beni söndürür müsün diye..

Su düşündü önce

Sonra hayır dedi

Ateş şaşırdı

Neden diye sormak istiyordu soramadı

Gözler anlattı bu kez

Su ateşi södürmezdi alev alırsa

Çünkü aleviydi onu etkileyen

Söndürürse egolarını tatmin edecekti

Ama o uzaklar vardı

Kendi kendine çok istediği çok düşündüğü

Hayal ettiği

Asla alev alamayacağı zamanların hayalini kurduğu

O uzaklar vardı…

Alev alamazdı

Çünkü su alevi söndürürdü..

Bu gerçekti..

Ve asla alev alamayacağını bilerek yaşamak

Hiç yaşayamayacağı o hayali kocaman bi kale yaptı içinde bi yerlerde..

Ateş hep aşk oldu

Ateş hep elde edemeyeceği bi yalan oldu içinde

O hiç yanmayacaktı

Ondandır belki de hep ateşe uzaktan baktı

Yaklaşamadı yanına

Bir gün ateş gitmek istedi

Su veda edemedi

Çünkü engel olmak isterse söndürebilecekti onu

Ateş artık ateş olmayacaktı

Ve su artık ateşe bir imkansıza bakar gibi bakmayacaktı

Ateş artık su için imkansız olmayacaktı…

Ateş gitmek istedi

Su yalnızca veda etti..

İçindeki ateş sönmesin istedi..

Bu onu daha mutlu edecekti..

Hayat dedi ki..

Her şey yolunda gitmekteyken dur ve düşün dedi,

Sessiz ol, az yorumla olup bitenleri ve gizemli ol dedi..

İçindeki ses çok konuşmak istedi susturuldu

Yorum yapmak istedi bastırıldı

Özgürlük istedi ertelendi

Sahip olmak istedi sonra

Olamadı

Evrendeki her sesin zaten çoktandır sahibi vardı..

Mutlu olmak istedi

Kendi içinde kendi sesiyle

Karşı koymak istedi

Kalabalıklar arasında belki de yalnız olmak istedi

Korkutuldu..

Vazgeçti sonunda

Ses uzaktan gelmeye başladı, dinlemedi..

Duymamaya başladı sonra

Az sonra görmemeye

En sonunda da olup bitenleri, başına gelenleri başka bir hayatı izler gibi izledi..

Bir gün geldi

Gece yarısını on geçerken zaman

Karar verdi

Akışına bırakacaktı hayatı

Şans verecekti..

Gerçek kararlar alındıkları zamanlarda korkular sonsuza dek kaybolurmuş karanlıkta

İrade hayatta bir insanın başına gelebilecek belki de en kötü şeymiş..

İradeli insanlar vazgeçermiş

Hayat sona doğru yürürken fark etti ki

Gözlerin gördüğü

Kulakların duyduğu

Yakınlardaki seslerin konuştuğu

Uğultular, fısıltılar, korkular..

Senin önemsemekte olduğun

Boşunaymış aslında...

Başkalarının korkularını yaşamamalı insan

Çok iradeli olmaya çalışırken geçip giden hayatı kaçırmamalı

Oluruna bırakmalı

Her yeni günün alternatifi bir sonraki günmüş aslında

Hayat dedi ki;

Ben her daim şans tanıdım sizlere

Kullanmayı bilenlere

Hırslarının gölgesinde kaybolmayan yüreklere

Durdu sonra

Ve güneş doğuyordu

Bu kez sordu

Ne kadar önemsedin ki kendini dünya dönmekteyken

Evrende anlamı bile olmayan küçücük hesapların peşinde koştun?

Sen kendini ne kadar önemse-medin ki

Kalbinin sesini susturdun?

Sen kendini ne kadar önemsemedin ki

Başkalarının gölgesi oldun

Başka hayatların kararları

Ne acı ki piyonları oldun?

Sustu sonra hayat

Yine gerektiğinden fazla konuşmuştu

Nefes aldı

Adım attı

Akışına bıraktı

Her birey seçimlerini yaşayacaktı..

O yalnızca arada sırada

Her şey yolunda gitmekteyken

Gittiği sanılırken

Dur ve düşün diyecekti..

Kapadı gözlerini kulaklarını

Susturdu sesini

Kalbini aldı yanına

Derin bir nefes aldı

Duymadı görmedi bilmedi

Sormadı..

Ertelemedi

Rol yapmadı..

Öyle kısa ki hayat

İçinizdeki ses size bir şeyleri yapmanızı söylüyorsa

İradeniz yapacağınız şeye zıt düşüyorsa

Kalabalıklar sizi korkutuyorsa

Durmayın

Ses ne diyorsa yapın..

Hayat öyle tecrübeli ki

Kadercilik oynama diyor sana

Adalet var

Sese doğru yürü diyor

Zaman kaybetme diyor

Hayat öyle tecrübeli ki

Kaybolma diyor

Mecbur olma diyor..

Rüzgarı dinle

Belki de başka bir hayatta

Bu kez aynı zamanlarda..

Pamuk dede

Beyaz saçları vardı

Sanki kar yağmış yazın ortasında..

Dudakları titreyerek konuşuyordu

Hafif bir esinti ve

Uzakta bi deniz kokusu..

Adamın içinde umut..

Gözleri öyle güzel bakıyordu ki

Öyle derin..

Anlamlar yüklemeye çalışmıyordu hayata

Onun için hayat iki minik tavşanın ağzının ucundaydı..

Onların kendisine ve o sokaktan geçmekte olan binlerce insanın hayatlarına

İyi dileklerde bulunup denize atmaktan ibaretti..

Tek bir bakışta

Beyaz saçlı, ağır alkol kokan, ayakta durmakta zorlanan,

Pamuk gibi bir adam..

Sevilebilir mi?

Öyle derin ve öyle gerçek bakabiliyorsa evet,

Sevilebilir…

Tavşanları sevdim önce. Sonra adını bile bilmediğim o adam

Bir dilek seçti önce

Sonra bir niyet.

Heyecanlandım..

Tam biri sarı diğeri mavi iki kağıt seçecekken sordum

Burada kötü bir şey yazar mıydı?

Yazarsa çekmeyecektim..

Sorarken biliyordum aslında cevabı..

O adam, sokakta, gece yarısı, çiçeklerini anlatıp tavşanlarını sevmekteyken,

Hayatını kazanmaya çalıştığı sabaha karşı zamanlardan birinde,

Ve gülümsemekteyken en güzel enerjisiyle

Kötü ne yazabilirdi ki kağıtlarda ?

Yazmıyordu da..

Denize atmadım henüz,

Günü geldiğinde atacağım elbet

Öyle söyledi beyaz saçlı pamuk dede..

İyi dilekler için ödediğimiz bir kaç liradan sonra

Ben de bir birayı hak ettim öyleyse dedi..

Yeterince içmişti aslında

Ama öyle içten, öyle sevimli, öyle gerçekti ki sesi

Gözleri..

Onun cumartesi gecesi Taksim’in tenha köşelerinden birinde

İçmekte olduğu bira, benim şuana kadar içtiğim en güzel biralardan bile daha güzeldi..

Daha keyifliydi

Daha gerçekti..

Uzun uzun sohbet ettik

Kızım bana bira aldı dedi geçip giden birilerine..

Bir tek adını sormadım

Yeniden karşılaşır mıyız bilmiyorum, sanmıyorum

Ama 27 kocaman yıl boyunca tokuşturduğum belki de tadı en güzel biraydı o gece içtiğim..

Şerefe o pamuk dedeye:)

Tüm güzellikler seninle olsun,

Sen hep böyle gülümse

Ki oradan geçip durmakta olan binlerce enkaz senin tavşanlarının seçimleriyle gülümseyebilsin geceye

Sen gülümse pamuk dede..

şerefe :)