Aşkın gözyaşları

Toz tutmuş kitaplarını çıkardı raftan

Çoktandır okumamıştı

Birini seçti aralarından

Bir hikaye anlatıyordu Şems

Okumadı

Dinledi

Aşkı anlatıyordu

Aşk onun gözünden bakıldığında bambaşkaydı

Fedakarlık vardı en başta

Kadın erkek bakışlarını, el ele tutuşunca titreyen bedenleri, korkuları

Ya da ani başlayan çabucak biten vazgeçişleri

Geceleri ağlayarak uyanışları

Özlemleri

Neden dediği ve cevabını bulamadığı soruları

Sıkılmaları

Gitmeleri anlatmıyordu kitabında..

Aşk sonsuz olana duyulan saygıydı

Kendi dili vardı

Yazılmazdı

Okunmazdı

Yaşanırdı ve hissedilirdi en derinde

Aşk kadının erkeğe, erkeğin kadına olan umutlu,umutsuz, çekingen,

Ama egoları olan

O duygu değildi..

Derin çok derin konuşmalar

Hayata dair

Var oluşlara dair

Sımsıkı inanışlardı..

İnandığı şeye sımsıkı bağlanışlardı..

Ve gitmekti

Karsındakinin canını acıtacaksa eğer

Kendi canının daha çok acımasıydı..

Ne olurdu ki en fazla?

Ne de olsa ölümlüydü dünya…

Gözyaşları vardı aşkın

Şems bakıyor Mevlana’ya

Tam da ölmek üzereyken

Yedinci ve en tesirli bıçak darbesi ensesine geliyor, boynu bükülüyor

Saçlarından tutarak kafasını kaldıran dervişin niyeti Şems’in başını gövdesinden ayırmak iken

Baş derviş engelliyor

Bırakın son nefesini versin. Sonra da en yakın kuyuya atın. Avluyu yıkayın! Diyor..

Şems hala son nefesini vermemişken..

Sille taşının üzerindeki başını hafifçe kaldırıyor Şems

Mevlana geliyor o sırada

Mendili açıyor elleri titreyerek

İçinde sarı kağıda yazılmış bir not;

Ölümüm gözlerinin önünde olsun istedim

Gör ki aşk için ölmek ne demekmiş!!

Şems veriyor son nefesini, Mevlana olduğu yere düşerken..

Kendinde ancak titrerken bedeni düşünüyor..

Aşkı için biri ölüyor..

Ne yücedir….

Biz neredeyiz?

Öylesine günü geçirip dururken

Fark ediyor muyuz kimleri öldürdüğümüzü

Yok ettiğimizi

Ne acıdır ki

Herkes kendini en çok düşünüyor

Birileri var parmakla sayılamayacak kadar az da olsalar

Onlar düşünürken duruyor dünya

Ve yine başa sarıyor..

Son sözümü söylesem de öyle gitse diyor

Ama söyleyemiyor

İçinde kalıyor..

Gözyaşları oluyor aşkın

İçine akıyor

Daha çok acıtıyor..

Mavi..yeşil..biraz da insan..

En çok mavi rengi seviyorum hayatta
Yeşil mavinin yanında daha doğal kalıyor
Belki biraz daha özgür
Mavi sert
Mavi deniz
Rüzgara karsı gelebilen
Belki de sesi bu kadar yükselebilen
Tek gercek sanıyor kendini
Biliyor
Tek gercek o
Çünkü bir tek o fırtınada, yağmurda, kıyamette, depremde
Hiç bir doğal afette yok olmuyor..
Öyle güçlü öyle derin ki evrene bağlılığı
Yılmıyor savaşıyor
Korkmuyor..
Yeşil ise güneşe bağlamış hayatını
Varlığını armağan etmiş ona
Gelirse parildiyor
Yok eğer gelmezse soluyor..

İnsanlara benzetiyorum doğayı..
Kimimiz küçücük fırtınalarda yoruluveriyoruz
Vazgeçiyoruz savaşlarımızdan
Terk ediyoruz sonra..

Kimimiz ise güçlü..
Her ne olursa olsun vazgeçmiyoruz
İstediğimiz her ne ise iyi biliyoruz
Pesinden gidiyoruz
Tercih ediyoruz..
Tercih etmediklerimizden vazgeçtiğimiz zaman pişman olmamayı
Asla geriye dönüp bakmamayi öğreniyoruz
Bunu çok iyi beceriyoruz..

Her biri, yeşil, mavi, tercih ettiklerimiz, etmediklerimiz,
Korkularımız,kabullenislerimiz..
Kaçıp gitmek isteyislerimiz
Sonra inanılmaz keyif alışlarımız hayattan..
Tek düze olamayışlarımız..
Olduğumuz anlarda boğulmalarımız..
Her biri farklı tatlar katıyor hayata..
Bizim hayata
Bizim birbirimize karışmalarımız
Bütün oluşlarımız
Olmaya calışmalarımızı benzetiyorum ben,
Renklerin doğaya karışmasına
Ortaya çıkan gök kuşağına..
Evrende yarattığı o güçlü duyguya..
Adı huzur olan..
Herkese huzurlu pazarlar;)